خوش اگر باد صبا بوی تو آرد
سر صبحی خبر از سلسله موی تو آرد

خوش تر آن باده لبريز که دُرينه بود
مژده ديدن تو وعده ديرينه بود

خوش خيالی که در دولت تو بنده شوم
چو درختان به بهار رخ تو زنده شوم

خوش تر آن دام که صياد تو باشی
می‌زنم بانگ اگر سامع فرياد تو باشی

محتسب گر تو شوی جرم سزاوار کنم
عاقبت عشق برون از پس ديوارکنم

قدر ناله کنم تا ره افسانه برم
گرد شمعت همه شب شيوه پروانه کنم

بزم من گريه بود تا به تو انديشه کنم
شاید امشب چو نباتی به دلت ریشه کنم

خوش ترین خلوت من فکر خیال تو بود

به دلم جذبه چشمان زلال تو بود

    سلام به دوستای گلم امیدوارم که خوب وخوش باشید

 دلم براتون تنگ شده ولی خوب سفر پیش اومد و من باید میرفتم البته از همگی 

 عذرمیخوام    

   بدون خدافظی رفتمولی خوب دیگه سفر عجله ای این معایب هم داره که کاریش 

   نمیشه کرد.من تازه ۲ روز هست که از سفر اومدم گفنم بیام خدمت همگی سلامی کنم

   تا شعر جدیدم به پایان برسه و من آپ جدیدکنم

سایه بان نگاهت،

دردمادم بارش ابرها،

مخموروشکننده و پرتاب،

وقتی بر گوته های لعابینت،قطرات اشک می غلطد،

چه زیباست!

دیدن مژگان نمناکت.

                                            من امشب زیر باران گریه خواهم کرد        در این تنهایی و خلوت                                      

                                  در این دشت سکوت وسرد                      در این بیهودگی های پر از ابهام

                                          نمی دانی چه بی تابم                            نمی دانی چه مشتاقم
                       

                                                                        ببینم روی ماهت را

                                        من امشب گریه خواهم کرد               من امشب زیر باران

                                            تو را فریاد خواهم کرد                       اگر چه گنگ و لالم من

                                                  اگر چه ناتوانم من                         ولی از عمق جان خود

                                               تو را فریاد خواهم کرد               من امشب زیر باران گریه خواهم کرد

                                  اگر از آسمان سیلاب غم بارد                         وگر از هر طرف تیر از کمان آید

                                  بدان ای نازنین من نمی ترسم                            تو را فریاد خواهم کرد

                                                                من از تاریکی و ظلمت نمی ترسم

                                               تمام ترس من این است                   فراموشم کنی ای...

                                             ببار ای بارش باران                            چنان بی تاب اشکم من

                                              که می خواهم ببارم من                    من امشب گریه خواهم کرد

                                               من امشب بغض را در سینه خواهم کشت و بی پرواتر از دیروز

                                                                          تو را فریاد خواهم کرد

                                                                 من امشب آرزوی مرگ خواهم کرد

                                                           چنان مشتاق مرگم من  که شرح آرزوی من

                                                                           مثال ریشه و آب است

                                                                    تو ای باران تو ای مولود ابر آه

                                        چه حسرت گونه می باری مرا با خود ببر امشب فرو در خاک و خاکستر

                                                          مرا با خود ببر امشب به گورستان دلتنگی

                                               مرا با خود ببر امشب که اینجا زندگان از عشق بیزارند و
           

                                                               و از دست خدا هم شکوه خواهم کرد

                                                                                    خدا یا 

                                                          چرا مردم نمی دانند باران حاصل اشکی است

                                              که عاشق از دو چشمانش به هنگام سکوت خویش می بارد  

                                                          چرا مردم نمی دانند که باران هدیه ابر است

                                                                    به هر که عاشق اشک است

                                                                    من امشب گریه خواهم کرد

                                                         به گوش ابر ها امشب تو را فریاد خواهم کرد

                                                             بمان ای نازنین با من بمان تا لحظه اخر

                                                     بمان تا زندگی باقی است بمان تا ابر بارانی است

                                                           بمان تا در کنارت من بسان غنچه بشکافم

                                                           بمان تا در نگاهت من بکارم شاخه عشقی

                                                             بمان تا روی دستانت ببارم شبنم اشکی

                                                             بمان تا روی لبهایت نشانم بوسه لطفی

                                                       بمان ای نازنین با من بمان تا آسمان آبی است

                                اگر چه.....

مرا در عاشقی بی تاب کردی       

کجا هستی دلم را آب کردی     

نه اکنون بلکه عمری، روزگاریست       

که پیش روی ما غمگین حصاریست       

بود روز تو برای ما شب تار      

صدایت می رسد از پشت دیوار      

کلام نازنینت مهر جوش است    

صدایت در لطافت چون سروش است      

بد ان، روز و شب ما هم یکی نیست     

شب ما بهر تو همگام روز است    

به وقت صبح تا  ما را شب آید   

 در آن هنگامه جانم بر لب آید    

کویرم من، تو گلشن باش ای یار  

به تاریکی تو روشن بــاش ای یار  

                                           راه بی پایان است

                                         عشق معنای وجود

                                      در سکوت و غم دوست

                                            زندگی باید کرد

                                    وقت دوری و جدایی از یار

                                  آن زمانی که پلی بر احساس

                           غرق در عشق به تنهایی خود می گرییم

                                           مرگ را می گوییم

                             جای آرامش و رؤیای سکوت مطلق

                           و به هنگام خداحافظی از قصه دوست

                                  زندگی سخت به ما می نگرد

                                  و به فریاد و خروشان گوید:

                                         وقت مردن هرگز

                                          زندگی باید کرد

                                         حال باید دانست

                                       زنده ماندن سرشار

                                  در غم و شادی گلهای بهار

                                        یک شب می گذرد

                                          روز را باید رفت

                                         زنده ماندن اجبار

                             تا به کی شعر بگویم ای عشق

                                 بنویس و بنویس و بنویس

                                     و دگر راهی نیست

                                        زندگی باید کرد

مرداب بوسه بر لبهاي نيلوفر ميزند... 

چرا که می داندنیلوفر، تنها شریک بی کسی اوست...

 و با تمامی زیباییهایش،

 هر لحظه قصه ی عشق را در گوش مرداب، زمزمه می کند...

و مرداب اگر هنوز زنده است، امیدش به نیلوفر است...

تو مرداب نیستی! دریایی...

و من حتی سزاوار نبودم که نیلوفرت باشم...

من ماهی کوچکی بودم در اعماق دل دریاییت و دریا،

کی خبر از دل ماهی کوچکی چون من دارد.....

اگر بدانم که در خواب تو را بیشتر خواهم دید

 برای همیشه دیدن تو هرگز بیدار نمی شوم

اگر بدانم که مردگان تو را بیشتر خواهند دید

 برای همیشه دیدن تو قید زنده بودن راخواهم زد

شبی با سوز دل گفتم قلم را

بیا بنویس غم های دلم را

قلم گفت برو بیمار عاشق

ندارم طاقت این همه غم را

بهانه

بی تو

نه بوی خاک نجاتم داد

نه شمارش ستاره ها تسکینم

چرا صدایم کردی

چرا ؟

سراسیمه و مشتاق

سی سال بیهوده در انتظار تو ماندم و نیامدی

نشان به آن نشان

که دو هزار سال از میلاد مسیح می گذشت

و عصر

عصر والیوم بود

و فلسفه بود

و ساندویچ دل و جگر

من زندگي را دوست دارم ولي از زندگي دوباره مي ترسم

...

دين را دوست دارم ولي از کشيش ها مي ترسم

...

قانون را دوست دارم ولي از پاسبان مي ترسم

...

عشق را دوست دارم ولي از زن ها مي ترسم

...

کودکان را دوست دارم ولي از ائينه مي ترسم

...

سلام را دوست دارم ولي از زبانم مي ترسم

...

من!!! من روز را دوست دارم ولي از روزگار مي ترسم!

دل من سخت گرفته است از این دوری شوم
طاقت دوری یک لحظه دگر نیست مـــــــــــرا

وای از این کندی هر ثانیه از دلتنگــــــــــــــی
که دگر تاب درازای گذر نیست مـــــــــــــــــرا

سایه اشک به چشمان یمینم جاری اســت
که ز احوال تو دیری است خبر نیست مـــــرا

تار و پود دلم از با تو نبودن پوســــــــــــــــیـد
بی تو آرامش شب تا به سحر نیست مــــرا

تن من خسته از این روزهای بی حاصــــــــل
بی تو اطراف تن خسته سپر نیست مــــــرا

درد هجران تو بسیار کشیدم لیکـــــــــــــــن
غیر دیدار تو درمان دگر نیست مـــــــــــــــرا

از یم دوری تو قلب من آتش بگرفــــــــــــت
غیر خاکستر دل هیچ اثر نیست مـــــــــــــرا

رسم عاشق سفر از وادی معشوق نبـــــود
به تو سوگند دگر شوق سفر نیست مــــــرا

مه من رو بنما بی تو دلم غمگین اســـــــت
بی تو از این ره اندوه گذر نیست مـــــــــــر

اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست...

به من نگو که چگونه بی تو زیستن را تمرین کنم...

مگر ماهی بیرون از آب می تواند نفس بکشد؟؟؟...

مگر می شود هوا را از زندگیم برداری و من

زنده بمانم؟؟؟...

بگو معنی تمرین چیست؟؟؟

بریدن از چه چیز را تمرین کنم؟؟؟

بریدن از خودم را؟؟؟

مگر همیشه نگفتم که تو هم پاره ای از تن منی؟؟؟

از من نپرس که اشکهایم را برای چه به پروانه ها

هدیه می دهم...

همه می دانند که دوری تو روحم را می آزارد...

تو خود پروانه ها را به من سپردی که میهمان

لحظه های بی کسی ام باشند...

نگاهت را از چشمم برندار... مرا از من نگیر...

هوای سرد اینجا را دوست ندارم...

مرا عاشقانه در آغوش بگیر که سخت تنهام......

سیـب سـرخی را بـه من بخشیـد و رفـت

عاقبـت بر عشـق مـن خنـدیـد و رفـت

اشـك در چشمــان سـردم حلقــه زد

بـی مـرو‏ت گریـه ام را دیــد و رفـت

چشـم از مـن كنـد و دل از مـن بریـد

حـال بیمـار مــرا فهـمیــد و رفـت

بـا غـم هجــرش مــدارا مـی كنـم

گـر چـه بر زخمــم نمك پاشید و رفـت

دل از سنگ باید که از درد عشق
ننالد خدایا دلم سنگ نیست
مرا عشق او چنگ اندوه ساخت
که جز غم در این چنگ آهنگ نیست
به لب جز سرود امیدم نبود
مرا بانگ این چنگ خاموش کرد
چنان دل به آهنگ او خو گرفت
که آهنگ خود را فراموش کرد
نمی دانم این چنگی سرونوشت
چه می خواهد از جان فرسوده ام
کجا می کشانندم این نغمه ها
که یکدم نخواهند آسوده ام
دل از این جهان بر گرفتم دریغ
هنوزم به جان آتش عشق اوست
در این واپسین لحظه زندگی
هنوزم در این سینه یک آرزوست
دلم کرده امشب هوای شراب
شرابی که از جان برآرد خروش
شرابی که بینم در آن رقص مرگ
شرابی که هرگز نیابم بهوش
مگر وارهم از غم عشق او
مگر نشنوم بانگ این چنگ را
همه زندگی نغمه ماتم است
نمی خواهم این ناخوش آهنگ را ...

روز مرگم هرکه شیون کند از دور و برم دور کنید

همه را مست و خراب از می و انگور کنید

مزد غسال مرا سیر شرابش بدهید

مست مست از همه جا حال خرابش بدهید

بر مزارم مگذارید بیاید واعظ

پیر میخانه بخواند غزلی از حافظ

جای شیون به بالای سرم دف بزنید

خوشگلی رقص کند جمله شما کف بزنید

روز مرگم وسط سینه من چاک زنید

اندرون دل من یک قلم تاک زنید

روی قبرم بنویسید وفادار برفت

آن جگرسوخته خسته ازین دار برفت…

قصه با تو بودن را برای همه تعریف می کنم: یکی بود یکی نبود.سلام.دوستت دارم.خداحافظ...قصه ام کوتاه است.دوباره از سر می گیرم قصه ی با تو بودن را:سلام.دوستت دارم.با من بمان...!!!

از پشت شيشه هاي بزرگ دلتنگي گريه ميكنم و آرزو ميكنم كه كاش

 براي يك لحظه فقط يك لحظه آغوش گرمت را احساس كنم ، ميخواهم

 سر روي شانه هاي مهربانت بگذارم تا ديگر از گريه كم نشوم . تو مرا

به ديار محبتها بردي و صادقانه دوستم داشتي پس بيا و باز در اين راه

تلاش كن اگر طاقت اشكهايم را نداري . در راه عشقي پاك تر و صادقانه تر،

 زيرا كه من و تو ما شده ايم پس نگذار زمانه بيرحم دلهايي را كه از هم

جدا نشدني است را به درد آورد دلم را به تو دادم و كليدش را به سوي

آسمان خوشبختي ها روانه كردم چه شبها كه تا سحر به يادت با

گونه هاي خيس از دلتنگي ها به سر بردم چه روزها با خاطراتت نفس

 كشيدم پس تو اي سخاوت آسماني من ...

مرا درياب كه ديوانه وار دوستت دارم

من هیچ نمی خواهم... 

تنها صدایت را می خواهم تا موسیقی سکوت لحظه هایم باشد 

 باز دلم تنگ است ..
باز چشمانم باران مي طلبد ..
آسمان دلم ! پر از ابران سياه دلتنگي شده است ..
باز من تنهام ..
و در اين سكوت حتي صداي ساز هم آرامم نمي كند !
دل من! باز كوچك شده است ..
براي آنكه نمي دانم كيست !
ولي غيبتش مرا مي آزارد ..
من ! بي من شده ام ..
من خودم را گم كرده ام ..
كجــــــــــــــــــــــــــــــــــا ؟؟؟
...اين يكي را نمي دانم !!!

هرجا بودی یادت نره یه عاشقی به یادته .....!

                                              دو چشم منتظر به در همیشه چشم به راهته  . . .

وقتی نباشی کاره من روز و شب رو شمردنه ........€€€

 چقدر سخته تو چشای کسی که تموم عشقت رو ازت دزدید و به جاش یه زخم همیشگی رو قلبت هدیه  گذاشت زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی حس کنی که هنوزم دوسش داری

 چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده

 چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی اما وقتی که دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه  دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی  تا نفهمه که هنوزم دوسش داری

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و  اون وقت آروم زیر لب بگی  گل من باغچه نو مبارک

همیشه چشم براهت می مانم حتی اگر در حد یه رویا باشی

چرا که انتظارت برایم زیباست

وجودت نفس های حبس شده در سینه را برایم رها می سازد

به خاطر حضورت به خود می بالم حس غرور می کنم

در آن لحظه به تماشای چشمانت می نشینم

بدون اینکه لحظه ای پلک بزنم به آرامی دستانت را نوازش می کنم

تا گرمی عشقت را در من باور کنی

پس: بخاطر این همه عشق بیا..............